Długo wpatruję się w drzwi, wsłuchując się w głuchą ciszę.


Mam ochotę płakać, żeby wypełnić czymś tę przerażającą, pustą przestrzeń, ale nie mogę.


Cisza staje się jeszcze bardziej dominująca, kiedy zastanawiam się, co powinnam zrobić.


Spakować się?


Iść spać?


Przez jedną irracjonalną sekundę nawiedzają mnie myśli, do których nie przyznaje się większość ludzi - połknąć tuzin tabletek paracetamolu i popić je wódką.


Naprawdę mogłabym go ukarać, zrujnować jego życie i położyć kres mojemu cierpieniu.


Nie wygłupiaj się.


To tylko złamane serce.


Wyjedziesz z tego.


Myślę o wszystkich sercach, które są łamane w tej chwili na całym świecie.


O tym całym przytłaczającym smutku.


Wiedząc, że inni ludzie również cierpią katusze, czuję się mniej samotna...